در این دیار خسته کش دیگر بریده نفسم هر چه تلاش می کنم به آرامش نمی رسم

در این دیار خسته کش وجود من بیهوده شد ارثیه های عاطفی اینجا از من ربوده شد

روز نفس نفس زنان رو به سراب میروم خشک گلوُ تشنه لب به عشق آب میروم

شب که به خانه می رسم شکسته بالُ خسته جان در غم فردای دگر باز بخواب میروم

از تن خشک شاخه گل توقع جوانه نیست

اسب نفس بریده را طاقت تازیانه نیست

از گل چهره سوخته طراوتی طلب نکن

برای رفع تشنگی تکیه به تشنه لب نکن

فرشته ی نجات من دیر به ما رسیده ای

کهنه شدس زخم ما کوشش بی سبب نکن